Ходаем, туган яктан аерма!

Чалт аяз төндә күк йөзеннән
Ай төшкән йолдызлар күленә.
Җирем  көмеш нурга коенып – 
Сихри дөнья сыман күренә.
Туган яктан аерылмыйм дисәң,
Һәркайчан зирәк бул син, сабыр.
Табигатьнең тәэсир көче зур,
Сине үзенә тартып торыр.
Ходай тынычлыктан аермасын,
Тату яшик, дуслар, гел бергә.
Чит җирләр  кирәк түгел безгә, 
Үзебезнең җирләр бик җитә.
Шул тормыштан канәгать булсак,
Җаннар да тынычлыкта  калыр.  
Яши белеп яшәсәң генә шул,
Тормышың да ал да гөл булыр.
Әгәр дә туган яктан аерылсаң,
Йөрәк маең сызылып торыр.
Сине беркем  мәҗбүр итә алмас,
Бар нәрсә дә үзеңнән торыр..
Туган ягың – бишек булыр сиңа,
Ата-анаң яшәгән  нигез.
Син шуларны ташлап китеп барсаң,
Йорт-җирләре калыр бит нәүмиз.
Аерылмыйк әле туган яклардан,
Бар җирләрдә дә бер үк тормыш.
Туган якны сагынып яшәгәнче,
Үз  җирендә  яшәргә тырыш!