Ай урагын салып иң башына

 Урак тоткан саен кулыма,
Дәү әнием килә уема.
Урагын ул салып иң башына,
Китә иде печән урырга.

Дәү әнигә ияреп, печәнгә дип
Без дә китә идек болынга.
Печән исе, тәмле чәчәк исе,
Килеп бәрелә иде борынга.

Җайлап кына,  куе печән табып,
Тотына ул аны урырга.
Кызу эшли, осталарча ура,
Уйнап тора кулда урагы.

Урган печәненнән бау ишә дә,                                                                                                                                                                                                                     Бәйләп бирә безгә төенчек.     
Печәнебез бер дә коелмады,
Ясагандыр аны ул ничек?

Яшебезгә карап көлтәләрнең,
Төрле була иде зурлыгы.
Шуңа күрә күтәреп кайткан чакта                                                                                                                                                                                                         Сизелмәде һич тә  авырлыгы.

Җәй көнендә  мин дә печән урам,
Дәү әни күк ясыйм көлтәләр.
Тик нигәдер ишкән бавым аша,
Чәчелә шул минем печәннәр.

Хикмәт хәзер бау ишүдә түгел,
Дәү әнине искә алуда.
Һәр эшне дә төгәл башкаруда,
Дәү әни күк оста булуда.