Махмут Хазрат Шарафутдин
Әлхәмдү лилләһи Раббил-галәмин. Бисмилләһир-рахмәнир-рахим. Әс-саләтү вәс-сәләмү галә Расулиһил-Кәрим, вә галә әлиһи вә сахбиһи әҗмәгыйн.
Әссәләәмү галәйкүм вә рахмәтуллаһ, хөрмәтле җәмәгать! Җомга көнебез мөбарәк булсын! Аллаһ Тәгалә кылган догаларыбызны, гыйбадәтләребезне кабул итсен.
Без Аллаһның рәхмәте белән Мәүлид аена — Рабигыль-әүвәл аена аяк бастык. Бу айда Пәйгамбәребез Мөхәммәд ﷺ дөньяга килгән, һәм шул ук Рабигыль-әүвәл аенда ул бу фани дөньядан Раббысы хозурына күчкән. Ислам дөньясының күпчелек мөселманнары бу айда Пәйгамбәребезнең ﷺ тууын, аның тормышын, күркәм әхлагын искә ала, салаватлар укый һәм аңа булган мәхәббәтен яңарта.
Ләкин бүген үзебезгә бер мөһим сорау бирик: ни өчен без Пәйгамбәребез Мөхәммәдне ﷺ яратырга һәм хөрмәт итәргә тиеш?
Җавапның иң тирән мәгънәләренең берсе шунда: без аны яратабыз, чөнки аны галәмнәрне Бар итүче Аллаһ Үзе сайлаган, аның дәрәҗәсен күтәргән һәм аңа иярүне Үз мәхәббәтенә илтүче юл иткән.
﴿قُلْ إِنْ كُنْتُمْ تُحِبُّونَ اللَّهَ فَاتَّبِعُونِي يُحْبِبْكُمُ اللَّهُ وَيَغْفِرْ لَكُمْ ذُنُوبَكُمْ وَاللَّهُ غَفُورٌ رَحِيمٌ﴾
«Әйт: “Әгәр сез Аллаһны яратсагыз, миңа иярегез, шул чакта Аллаһ сезне яратыр һәм гөнаһларыгызны кичерер. Аллаһ — Гафу итүче, Рәхимле”». (Әли Гыймран сүрәсе, 31 нче аять)
Бу аять безгә мәхәббәтнең сүз генә түгеллеген күрсәтә. Аллаһны яратуның дәлиле — Рәсүлүллаһка ﷺ иярү. Димәк, кем Пәйгамбәребезне ﷺ чын күңелдән ярата, шул аның юлын өйрәнә, сүзләрен тыңлый һәм әхлагын үз тормышына кертергә тырыша.
﴿مَا كَانَ مُحَمَّدٌ أَبَا أَحَدٍ مِنْ رِجَالِكُمْ وَلَكِنْ رَسُولَ اللَّهِ وَخَاتَمَ النَّبِيِّينَ وَكَانَ اللَّهُ بِكُلِّ شَيْءٍ عَلِيمًا﴾
«Мөхәммәд сезнең ирләрегездән берсенең дә атасы түгел, ләкин ул — Аллаһның Рәсүле һәм пәйгамбәрләрнең мөһере. Аллаһ һәрнәрсәне Белүче». (Әхзаб сүрәсе, 40 нчы аять)
Мөхәммәд ﷺ бөек тарихи шәхес кенә түгел. Ул — Аллаһның Рәсүле, пәйгамбәрләрнең соңгысы, кешелеккә Аллаһның соңгы рисаләтен җиткерүче. Шуңа күрә мөэминнең аңа карата мәхәббәте гадәти бер кешегә карата булган мәхәббәт кебек кенә түгел.
﴿إِنَّ اللَّهَ وَمَلَائِكَتَهُ يُصَلُّونَ عَلَى النَّبِيِّ يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا صَلُّوا عَلَيْهِ وَسَلِّمُوا تَسْلِيمًا﴾
«Дөреслектә, Аллаһ һәм Аның фәрештәләре Пәйгамбәргә салават әйтәләр. Әй, иман китерүчеләр! Сез дә аңа салават әйтегез һәм камил сәлам белән сәламләгез». (Әхзаб сүрәсе, 56 нчы аять)
Бу аять безгә Пәйгамбәребезнең ﷺ Аллаһ каршындагы югары дәрәҗәсен күрсәтә. Аллаһ аны хөрмәтләгән, фәрештәләр аңа салават әйтәләр һәм безгә дә салават әйтергә боерылган. Димәк, аңа булган мәхәббәт һәм хөрмәт — иманлы йөрәкнең табигый хәле.
Пәйгамбәребезне ﷺ яратуыбызның тагын бер зур сәбәбе бар: ул безгә Раббыбызның рисаләтен алып килде. Аның аркылы без Аллаһны таныдык, Коръәнне белдек, намазны өйрәндек, хәләл белән хәрамны аерырга, тәүбә итәргә, сабыр булырга һәм бәхеткә илтүче туры юлны табарга өйрәндек. Күпме кеше Мөхәммәд ﷺ алып килгән нур аркылы караңгылыктан яктылыкка чыкты.
Пәйгамбәребезнең ﷺ тормышына карасак, анда аеруча балкып торган биш бөек сыйфатны күрәбез:
Беренчесе — дөреслек. Ул беркайчан да ялган сөйләмәде. Икенчесе — ышанычлылык. Хәтта аның дошманнары да аны «Әл-Әмин» — ышанычлы кеше дип таныдылар. Өченчесе — шәфкатьлелек. Ул балаларга, картларга, ярлыларга, мохтаҗларга һәм хәтта үзенә начарлык кылган кешеләргә дә рәхимле булды. Дүртенчесе — сабырлык. Ул авырлыклар, мыскыллау һәм югалтулар алдында сабыр итте. Бишенчесе — тыйнаклык. Ул пәйгамбәр булса да, кешеләр арасында үзен гади кеше кебек тотты, тәкәбберләнмәде.
Ә хәзер тагын бер сорау: Пәйгамбәребезне ﷺ яратуыбыз ничек күренергә тиеш?
Беренче билге — аңа иярү. Аның сөннәтен өйрәнү, сүзләренә колак салу, намазында, гаилә тормышында, кешеләр белән мөгамәләсендә һәм күркәм әхлагында аңа охшарга тырышу. Чын мәхәббәт кешене үзгәртә. Әгәр «мин Пәйгамбәрне яратам» дип әйтәбез, ләкин аның әхлагына якынаймыйбыз икән, безгә бу мәхәббәтне гамәл белән көчәйтергә кирәк.
Бер көнне Гомәр ибн әл-Хаттаб Аллаһ аннан разый булсын Пәйгамбәребезгә ﷺ: «Син миңа һәрнәрсәдән дә сөеклерәк, үземнән кала», — ди. Рәсүлүллаһ ﷺ аңа иманның камиллеге турында искәртә. Шуннан соң Гомәр йөрәген тикшереп, Пәйгамбәребезне ﷺ үзеннән дә өстен куюын аңлый.
«لَا وَالَّذِي نَفْسِي بِيَدِهِ حَتَّى أَكُونَ أَحَبَّ إِلَيْكَ مِنْ نَفْسِكَ» ... فَقَالَ عُمَرُ: «فَإِنَّهُ الْآنَ وَاللَّهِ لَأَنْتَ أَحَبُّ إِلَيَّ مِنْ نَفْسِي». فَقَالَ النَّبِيُّ ﷺ: «الْآنَ يَا عُمَرُ»
Ягъни Пәйгамбәребезне ﷺ ярату — үз нәфесебез теләгәнне генә түгел, ә Рәсүлүллаһ күрсәткән юлны өстен кую. Мәхәббәтнең чын сынавы да шунда.
Икенче билге — Пәйгамбәребез ﷺ турында сөйләү. Балаларыбызга аның кем булганын, нинди сабыр, мәрхәмәтле һәм гадел булганын сөйлик. Чөнки кеше берәүне танымаган килеш аны тирән итеп ярата алмый. Рәсүлүллаһның ﷺ сирасын күбрәк өйрәнгән саен, күңелдә аңа карата мәхәббәт тә, сагыну да арта.
Мәдинәдә Пәйгамбәребез ﷺ хөтбә сөйләгәндә хөрмә агачының кәүсәсенә таяна торган булган. Соңрак аңа мөнбәр ясалгач, ул кәүсәдән аерыла. Сәхабәләр шул кәүсәнең елаган бала кебек моңлы тавыш чыгаруын ишетәләр. Пәйгамбәребез ﷺ аның янына барып, аны кочаклагач кына ул тынычлана. Бу вакыйга күңелгә бер сорау сала: йөрәге булмаган агач та Рәсүлүллаһны ﷺ сагынган икән, безнең йөрәкләрдә аңа карата нинди сагыну булырга тиеш?
Өченче билге — аңа күп итеп салават әйтү. Мөэминнең теле Рәсүлүллаһның ﷺ исемен ишеткәндә салават белән бизәлсен. Салават — мәхәббәтне яңарта, Пәйгамбәребезне искә төшерә һәм йөрәкне аның белән рухи бәйләнештә тота.
«مَنْ صَلَّى عَلَيَّ وَاحِدَةً صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ بِهَا عَشْرًا»
Пәйгамбәребез ﷺ әйткән: «Кем миңа бер мәртәбә салават әйтсә, Аллаһ аңа шуның өчен ун мәртәбә рәхмәт-салават ирештерер». (Мөслим)
Рәсүлүллаһка ﷺ хезмәт иткән Рабига ибн Кәгъб әл-Әсләми Аллаһ аннан разый булсын бер көнне Пәйгамбәребездән ﷺ бер теләк сорау мөмкинлеге ала. Ул байлык та, йорт та, дәрәҗә дә сорамый. Аның теләге башка була — Җәннәттә Рәсүлүллаһ белән бергә булу.
قَالَ: «أَسْأَلُكَ مُرَافَقَتَكَ فِي الْجَنَّةِ». قَالَ ﷺ: «فَأَعِنِّي عَلَى نَفْسِكَ بِكَثْرَةِ السُّجُودِ»
Ул: «Җәннәттә синең белән бергә булуымны сорыйм», — ди. Рәсүлүллаһ ﷺ аңа: «Алайса күп сәҗдә кылып миңа ярдәм ит», — дип җавап бирә. (Мөслим) Бу — бик тирән дәрес: Пәйгамбәрне ярату хис кенә түгел; ул безне гыйбадәткә, сәҗдәгә һәм яхшы гамәлләргә алып барырга тиеш.
Хөрмәтле җәмәгать! Пәйгамбәребезгә ﷺ булган мәхәббәтебезне бер ай белән генә чикләмик. Рабигыль-әүвәл безгә мәхәббәтебезне яңарту өчен бер сәбәп булсын, ә бу мәхәббәт ел буе тормышыбызда дәвам итсен. Аны сөннәтенә ияреп яратыйк. Аның турында балаларыбызга, гаиләбезгә һәм якыннарыбызга сөйлик. Аңа күп итеп салават әйтик. Иң мөһиме — аның күркәм сыйфатларын үзебездә тәрбияләргә тырышыйк.
Һәр көнне үзебезгә бер сорау бирик: «Бүген минем әхлагым кичәгегә караганда Мөхәммәд ﷺ әхлагына якынайдымы?» Әгәр җавабыбыз «әйе» икән — Аллаһка шөкер итик. Әгәр «юк» икән — иртәгә бер адым булса да якынаерга тырышыйк.
Йә Аллаһ! Безгә Үзеңне һәм Синең сөекле Рәсүлең Мөхәммәдне ﷺ чын күңелдән яратуны насыйп ит. Йөрәкләребезне аның сөннәте белән бизә, телләребезне салават белән бизә, холкыбызны аның гүзәл әхлагына якынайт. Кыямәт көнендә безне аның байрагы астында җый, Хаузыннан эчерт һәм Җәннәттә аның белән бергә булу бәхетен насыйп ит. Әмин.
Җомга көнебез мөбарәк булсын! Аллаһ барыбыздан да разый булсын
Нет комментариев