Туган ягым серле чәчәге

Туган ягым шундый гүзәл минем —

Ак чәчәккә урман күмелгән.

Умырзая ак керфеген ачып,

Кояш нурларына үрелгән.

Тирә-якта искитәрлек дөнья!

Умырзая иркә елмая.

Минем гомрем бигрәк кыска,диеп,

Әллә шуны уйлап моңая.

Салкын җирне, ап-ак карны тишеп

Умырзая шыта ашкынып.

Күңелләргә язлар ямен өсти

Һәм сула да шулай ашыгып.

Язлар гөле нинди нәфис, иркә!…

Шундый гади кебек күренә.

Күңел күзе белән бага алсаң,

Бәхет-шатлык бергә үрелә.

Туган якның сылу бер чәчәге

Җаннарыма илһам тарата.

Бигрәк сихри, серле булгангамы,

Өзелеп-өзелеп күңелем ярата.

Яз җилләре назлап исеп ала,

Иркә генә куя тирбәтеп.

Һәр таҗыннан аның моңнар тама,

Күңел кылларымны тибрәтеп.

Ак чәчәкнең гомерләре кыска —

Тәрәз төпләренә тезмәгез.

Исемнәре кызыл китапларда —

Бер сәбәпсез аны өзмәгез.

Мәңге сулмый,һаман чәчәк атып,

Гел үзенә генә каратып,

Гөрләп үссен иде умырзая,

Багар идек һәр көн яратып,

Торыр идек һәрчак җан атып.